κλεμμένο μα τοσο ομορφο

Δυο κερια αναμμενα αλλα απ’το βραδυ αφημενα
Ξυπνα μοναχη ενα ακομα πρωι
Δεν περιμενει, τον καφε ζεσταινει και στο μπανιο μπαινει
Για κεινη τη μερα ειναι ακομα αρχη

Βγαινει στο δρόμο κι ενα κρυο τη χτυπαει στον ωμο
Και τοτε θυμαται μια στιγμη μακρινη
“Σου ειπα κρυωνω κι εσυ μου εδωσες ενα φιλι μονο
Μα τοτε μου φανηκε πως αυτο μου αρκει”

Ειναι αληθεια παραξενο να θελεις κατι μα ποτε το χερι να μην απλωνεις
Να μενεις σ’ενα ονειρο, μ’αυτο να ζεις
και μ’αυτο καθε μερα τον εαυτο σου να σκοτωνεις..

Μα εκεινη δεν τον ξεχναει, ο κοσμος γυρνα κι ισως ακινητη αυτη
αφηνει σαν αμμο τις στιγμες να γλιστρουν
Σε καποια στροφη πιο μπροστα ισως να ερθει και σιγα μη συμβει
Και μεσα πια ας ξερει πως ο κοσμος γυρνα..

Η μερα περναει κι η σκεψη απο κεινον δεν το κουναει
Κι αυτη η οθονη αδειανη συνεχως
Σχολαει το βραδυ, οσο κι αν ψαχνει δεν υπαρχει σημαδι
Ο ουρανος της ειναι πια σκοτεινος

Αυτο το σημερα ειναι το χτες που αυριο θα σκεφτεις πως εχεις χαρισει
Κρατα την ανασα σου, οσο κι αν το θες
ο χρονος για σενα δε θα σταματησει

Μα εκεινη δεν τον ξεχναει, ο κοσμος γυρνα κι ισως ακινητη αυτη
αφηνει σαν αμμο τις στιγμες να γλιστρουν
Σε καποια στροφη πιο μπροστα ισως να ερθει και σιγα μη συμβει
Και μεσα πια ας ξερει πως ο κοσμος γυρνα..

Λιγο πριν πεσει προσπαθει σε ενα χαρτι να χωρεσει
Οσα δεν μπορεσε ποτε να του πει
Με δυο κερια, το μονο φως που εδω και μηνες κρατα
Μεχρι ο υπνος να την παρει αγκαλια..

να σουν αλήθεια!

Μερικές φορές αναρωτιέμαι πως γίνεται όταν περνάς από το μυαλό μου να μην νιώθω τίποτα για σένα...
Να μην με νοιάζουν πλέον αυτά που λες,ή που είσαι...Πάντα θα 
θυμάμαι κάθε λέξη-κάθε βλέμμα-κάθε φιλί-κάθε ηλιοβασίλεμα-
κάθε αντίο.Μα θα ναι χωρις νοσταλγία_Πια νομίζω έχω 
καταλάβει...
Ακόμα θέλω να σαι καλά...κι ελπίζω να γίνεις!
συγνώμη αν σε πρόδωσα,μα το έκανες για μένα πρώτος!
Πρώτος πρόδωσες τον εαυτό σου, εκείνον τον καλό σου εαυτό που είχε χρόνια να εμφανιστεί,εκείνον τον άνθρωπο που πίστευα όσο τίποτα οτι ήσουν!και ίσως αυτό ήταν χειρότερο από το ότι δεν ήρθες,απο το οτι δεν ήσουν ποτε εκεί για μένα στα μεγάλα*
Κι Αν δεν ερχόσουν αλλά ήσουν όλα όσα νόμιζα ότι γνώρισα,όλα όσα πίστεψα -έστω αγαπώντας εκείνη- μπορεί να πληγωνόμουν αλλά θα 'ταν το <<εγώ>> μου...
΄Ομως με πλήγωσαν αυτό που ήσουν,αυτό που έγινα,αυτό που είμασταν και δεν ήθελα να δω...
Ας ήξερα οτι υπάρχεις...
Ετσι θα ήξερα οτι υπήρξαμε και εμείς...
Κι ας ήτανε για λίγο~

ΕΚΕΙ...

Για δες λοιπον...τα βραδια που μενεις μονος με τις σκεψεις σου παλι εμενα εχεις στο μυαλο....

Καθεσαι με τους φιλους μας και μιλας για μενα...για οσα μαζι μου θα θελες να ζησεις...
<<Μα δε μπορεις>>
Μιλας για εκεινα τα φεγγαρια που καθομασταν αγκαλια...εγερνα στον ωμο σου και σου κρατουσα σφιχτα το χέρι.Μα τωρα πια δε θα με δεις ξανα ποτέ σου..
θα κρυβομαι γιατι οταν κοιτω τα ματια σου δε μπορω να πω <<οχι>>.
Θα κρυβομαι μηπως καταλαβεις πως δε μπορεις αλλο μακρια μου...
Θα μετανιωνεις για αυτα που εκανες, μα περισσοτερο για οσα δεν εκανες ποτε σου.
θα με ψαχνεις εκει που βγαιναμε παλια...αναμεσα σε φιλους και γνωστους..
μα δε θα υπαρχω πουθενα.
Θα χω χαθεί στα γκριζα ονειρα που με εβλεπες...στις ψευτικες ελπιδες που μου χαριζες...στις στιγμες που μου δανειζες...(ακομα δε μπορω να καταλαβω αν ήταν λίγες ή πολλες.λενε πως νομιζεις οτι ο χρονος σταματαει οταν νιωθεις οσα ενιωθα)
Μονο εκει θα με βρισκεις πια...στο ΤΟΤΕ.

Λες θα ζησω...και το κανεις...
Μα για ποσες μερες θα μπορέσω αυτη φορα...?
Ποσες φορες θα πω τελος ακομα...?

ποσες το ειπα και απεδειξα πως ηταν ψεμα...?

ποσες φορες κοροιδευα εμενα την ιδια...?

ποτε θα πω τελος και θα το εννοω...ας ηξερα...

ΤΕΛΟΣ ΕΠΟΧΗΣ...να 'ρχοταν.

Λυπαμαι...λυπαμαι τοσο για σενα...
που δε θα μπορεσεις να νιωσεις τιποτα-ποτε σου-για κανενα...
μα σ ευχαριστω που μ εμαθες να αγαπω...
τωρα θα μαθω να αγαπώ κ αλλους ανθρώπους περα απο σενα,απο μας.
Θα κανω αυτο που μου <<πες>> για μια ακομη φορα...
αυτο που μου δειξες απλα με τις πραξεις σου.
θα σε υπακουσω οπως εκανα τοσα χρονια.
Αυτη τη φορά θα κοιταω τη ζωή, θα της μιλώ, θα της λέω αστεία και τραγούδια..
εκείνα που δεν μπορεσα ποτε να σου χαρίσω.
Δε θα μένω στο ποτε-ουτε καν στο τοτε, δε θα μιλαω με τη μοναξιά, δε θα φλερτάρω το θάνατο . ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ~

Θα θυμάμαι τα πάντα...!Τα πάντα θα σε θυμίζουν!
Ο ήλιος Το ξημέρωμα σε εκείνον τον καναπέ...
Το ηλιοβασίλεμα στην παραλία και στο δρόμο ξυπόλητο μέχρι το σπίτι...
Που παίζαμε ρακέτες...Που παίζαμε στα ντουζ..
Το αμάξι σου να έρχεται κάτω από το σπίτι μου και να κάνουμε βόλτες.
Τα σκαλάκια στην παραλία και εγώ να σε σφίγγω μην μου φύγεις και χαθείς...
Όταν περνάω κάτω από το σπίτι σου...
Οι βόλτες στο χωριό σου...το σκυλί σου...οι φίλοι σου...
Οι λευκές καρδιές μπαλόνια που πετούσαν τριγύρω μας -τότε- και προσπαθούσες να μου σκάσεις με το τσιγάρο εκείνη που κρατούσα...μια βδομάδα πριν το πρώτο μας φιλί..
Το μεταγιόν που μου χάρισες από τη Γερμανία μια βδομάδα μετά το πρώτο μας φιλί...
Τα goodys και εμείς να κλέβουμε ποτηράκια...
Που ξαπλώναμε στο κρεβάτι σου...
Πρωινό μαζί σου...
Τα κοχύλια που μου χες χαρίσει...
Ένα κουτάκι από τσίχλες...ένα φύλλο από δέντρο...
Τα μέρη που με πήγαινες...
Το cosmos και εμείς να παίζουμε εκείνο το παιχνίδι ισορροπίας...
Που με έλεγες μαιμουνίτσα.
Που με κοιτούσες και τιποτα γύρω δεν είχε σημασία...

δεν ψαχνω να την βρω...

Δεν ψάχνω να βρω για αγάπη...ψάχνω να βρω -την- αγάπη!Κι ίσως την βρήκα και την έχασα...Γι' αυτό μοιάζει τόσο δύσκολο και οδυνηρό πια...Ίσως γι'αυτό και δεν έρχεται,γι'αυτό δεν την βρίσκω πουθενά όσο κι αν ψάχνω...Με τον τρόπο της κι αυτή μου επιβεβαιώνει αυτό που δεν ήθελα να παραδεχτώ, αυτό που φοβόμουν να αντικρίσω κατάματα...Πως ήσουν όσα πάντα γύρευα..Και πως έπρεπε να κάνω τα πάντα για να σε κρατήσω και δεν τα κανα!Μα κι εσύ δεν έκανες τίποτα...αν μπορούσα θα γυρνούσα το χρόνο πίσω...είτε για να μην σε φιλούσα ποτέ εκείνο το βράδυ...και εκείνο το άλλο να μην σ άφηνα να δεις στην ψυχή* μου, κοιτώντας με στα μάτια το ξημέρωμα...είτε για να 'μουνα πάντα εκεί για σένα...
Τι χαζή που ήμουν...?Αφέθηκα σαν παιδάκι και στην* φανέρωσα...Κι εσύ πως φέρθηκες σε ένα παιδί που σε αγάπησε κι έμαθε να αγαπά για σένα...?από εσένα..? ΕΣΕΝΑ . 
Τόσο άδικα...μπορεί να μην βίασες το κορμί μου...Μα βίασες την ψυχή* μου...Τόσο που έμαθε να μην αγαπά...ούτε καν εμένα...
Και εγώ *την ψάχνω παντού..μήπως τη βρω...μα δεν την βρίσκω...και θυμάμαι τα παιδικά μου χρόνια να παίζω κρυφτό με τα παιδιά της γειτονίας...μόνο που τότε είχα κάποιον στο παιχνίδι..
Τώρα μόνη σε ένα παιχνίδι με τον εαυτό μου...δεν έχω κάποιον να βρω, κι ας ψάχνω...
-Παιχνίδι σκιών κάνουν τα μάτια-
Κι αγάπη μοιάζει με τον χαμένο θησαυρό* που κρύβαμε τότε...Μα δεν μπορώ να τον* βρω...
Πήγες τον* βρήκες -πρώτος- ,τον* πήρες και τον* κρατάς κρυμμένο μην τον* βρω και σου ξεφύγω...
Τρέχω...Μακριά ή κοντά...?
Δεν ξέρω...