Δεν καταλαβαινω γιατί. Γιατι να γινονται ολα αυτα. Γιατι πρεπει ακομα να βασανιζομαι.
Να ζω με σκιες που χορευουν γυρω μου και τη μια γελανε και την αλλη ουρλιαζουν.
 Γιατι να πρεπει να ειμαι ακομη εδω ενω μπορουσα να χα φυγει.
   Η αληθεια μου ειναι οτι μονο ετσι θα μπορουσα να ξεφυγω απο ολα τα γιατι που με βασανίζουν. Αν δεν εβλεπα τιποτα γνωριμο, αν περπατουσα σε ενα νεο κοσμο. Ποσο λαθος χειριστηκα τη ζωη και τις ευκαιριες μου. Μπορουσα να χω πολλα και διαλεξα οτι απεμεινε απο ενα τιποτα. Ετσι μονο για να κοιτω..
Ποσο θα κοιτώ ακομα? Πως θα μπορεσω να κανω μια νεα αρχη?
Μακαρι να μπορουσα να γυρισω το χρονο πισω και ας ματωνα απ την αρχη.
Ειχα καιρο να κλαψω. Μα το κανα για τα χαμενα χρονια μου. Αυτα που μου πηρε και δε μου δωσε ποτε πισω.
Κλαιω γιατι ημουν δυνατη για πολυ καιρο.
Για οσα εχασα και δε ξαναγυρνανε.
Οσοι λενε οτι ποτε δεν ειναι αργα για να κανεις κατι ειναι ουτοπικιστες.
Ειναι αργα οταν δεν εχεις εμπιστοσυνη στις δυναμεις σου, οταν τα χρονια περνουν και οσα θελησες πραγματικα εχουν χαθει.

Και αν κάποιος δεν υπάρχει πια πουθενά τριγύρω
Αν έφυγε για πάντα και υπάρχει μόνο στο "ποτέ"
Αν ζει κάτι άλλο, ξέχωρο από το δικό σου "υπάρχω"
Αν υπάρχει κάπου αλλού, μακριά από το δικό σου "εδώ"
Θυμήσου πως κάποτε ήταν εδώ με σένα.
Αυτά που είπε, έκανε, ένιωσε και έδωσε
υπάρχουν ακόμη σε ένα "τότε"
αλλά υπάρχουν.
΄Οτι δεν σβήνεται είναι ανάμνηση*
Ότι δεν βιώνεται ξανά είναι μοναδικό*
Όσα δεν ξαναλέγονται είναι από καρδιάς*
Όσα δεν υπάρχουν στο τώρα πια είναι γιατί τα έζησες ήδη*

Ερχεται κάποτε η μέρα που καταλαβαίνεις ότι πλέον δε ζεις. Εχασες κάθε ενδιαφέρον και όλες οι στιγμές γίνανε ίδιες. Δεν υπάρχει τίποτα που η λάμψη του να σε τραβάει κοντά του. Δεν υπάρχουν οι σειρήνες πουθενά τριγύρω. Σταμάτησες να ψάχνεις ένα αστέρι που πέφτει για να κάνεις μια ευχή. Μα το χειρότερο είναι ότι δεν έχεις πια ευχή για να κάνεις. Σταμάτησες να αγωνιάς για το αλλο πρωί. Για το βράδυ με τους καπνούς και τα ποτά,τα γέλια και τα πειράγματα, τα βλέμματα και τα αγγιγματα. Και σου φαίνονται ολα αυτά τοσο παλιά, σχεδόν παιδικά. Λες και ξαφνικά μεγάλωσες τόσο, όσο για να λες πως τα θεωρείς αστεία. Μα πολλές φορές οι ανθρωποι αυτό που δεν μπορούμε να κανουμε πλέον, υποκρινόμαστε πως δεν το θέλουμε. Δε θελω τιποτα αλλο. Μονο χαρά.

Eιναι που ποτε δεν αφησες το παρελθον για να δεις το μελλον σου*

ειναι που σε μενα εβλεπες το πριν_

ειναι που σε μενα δεν εβλεπες εμενα~

ΚΑΤΙ..

Τελικά πάντα υπάρχει κατι...Κάτι που θα σε πονάει περισσοτερο...Κατι που μπορεί να σε πληγωσει βαθιά...και να σε γυρίσει εκει που φοβοσουν οτι μια μερα θα ξαναγυρίσεις...Και ξαναδα το προσωπό της...Ειχε παλι το ίδιο κενό βλέμμα...εκεινο το βλέμμα λες και δεν ειχε ψυχή...Έπαιρνε ξανα τη μορφή μου...Την μακρινή αυτή μορφή, τη φοβισμένη, τοσο λευκή φιγούρα που κάπου ταξίδευε παντα με το νου,μόνη σε ενα δωμάτιο..σε μια ταρατσα..σε ένα λεωφορείο..σε ένα βαγονι..σε μια παραλία...σε ένα μπαρ..σε ενα ποτε...

posoi anthrwpoi agapan kai agapiountai vouva?
posa vlemmata pou prospathoun na fwnaksoun s agapw kai menoun siwpila?
poses psixes gyrw menoun kenes kai poses menoun sto tipota giati pote den tolmoun gia tipota???

το θυμα

Μπορεί να προσπαθεις να μου κλεψεις τη ζωη...μα δε μπορεις να γινεις εγω...
Μια ζωη θα σαι σκια που δεν θέλησε κανείς να χει πραγματικά στη ζωη του...
Θα προσπαθεις να μου μοιασεις,να γινεις εγω...
Μα εγώ δεν ήμουν ποτέ καποιος αλλος..
Γι αυτο και μ αγάπησαν ολοι τους....
Προσπαθησε να μου παρεις οτι εχω για να χαιρομαι..
Τους φιλους μου,τις παρεες μου.οτι θες,δεν πειραζει.
Αυτους που σε μειωναν και εγω σε υπερασπιζομουν.
Αυτους που η ιδια ελεγες οτι δεν συμπαθουσες.
Απλα για κεινον γινε αλλη μια φορα το θυμα.
Απο μενα εχεις το ελευθερο.Δεν προκειται να πω κατι κακο για σενα.
Ηδη σου εκανα πολλα.
Αν μπορουσα να γυρισω το χρονο πισω...